Bicos…
Vinde a min todos xuntos, sen medo a afogarme,
esperádeme na esquina -ou ó final da rúa-
onde vós queirades…
Bicos…
Na lareira dos desexos arden hoxe os desencantos,
pasaron os anos, bicos, os anos pasaron…
-e síntome perdido…-.
So apertas no deserto -alaridos…-
e despois das apertas o desterro,
xa non houbo máis, todo acabou nese sitio.
Bicos…
¡Non me olvidedes, bicos, non me olvidedes…!
-neste campo de concentración imposto e anodino-.
¡Esperádeme, que teño dereitos…!
¡Esperádeme, bicos, esperádeme…!
-aínda que sexa no leito de morte ou no cementerio-.
Top
